Οι Δικοί μας άνθρωποι...

Τέλη Οκτωβρίου ξεκινάει το ελληνικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης και μέσα σε όλα τα ερωτήματα που προκύπτουν σχετικά με το ποιος θα σηκώσει τ...

Τέλη Οκτωβρίου ξεκινάει το ελληνικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης και μέσα σε όλα τα ερωτήματα που προκύπτουν σχετικά με το ποιος θα σηκώσει το φετινό πρωτάθλημα, ποιες ομάδες θα πέσουν κατηγορία, ποια ομάδα θα κάνει την έκπληξη προκύπτει και ένα καινούριο. Ίσως το πιο σοβαρό: τί θα γίνει στα παιχνίδια μεταξύ Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού;

Αυτό που έχει παρατηρηθεί μέχρι στιγμής είναι το διαρκώς αυξανόμενο κλίμα πόλωσης μεταξύ των δύο αντίπαλων ομάδων. Το τελευταίο είχε ατονίσει για αρκετό διάστημα (με θετικές και αρνητικές συνέπειες). Η επιστροφή του Ολυμπιακού μετά την αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος και η επιδιωξή του για επανάκτηση των πρωτείων αναζωπύρωσε τη παλιά κατάσταση που ωθούσε τους οπαδούς να ναυλώνουν ολόκληρο πλοίο για να πάνε στο Τελ – Αβίβ φωνάζοντας παράλληλα συνθήματα στους απέναντι του άλλου πλοίου που πήγαινε προς την ίδια κατεύθυνση έχοντας τον ίδιο σκοπό. Και όσο οι προσπάθειες έπεφταν στο κενό, τόσο πιο πολύ άρχιζε να γίνεται λόγος για εξωαγωνιστικούς παράγοντες που επηρέαζαν το τελικό αποτέλεσμα υπέρ της μιας πλευράς (από το αντικανονικό μαρκάρισμα στο Σκούνι Πεν μέχρι τη διαιτησία του περσινού πρώτου τελικού για το πρωτάθλημα), διογκώνοντας ακόμα περισσότερο το κλίμα πόλωσης.

Ο Ολυμπιακός όμως δεν κέρδισε κάποιο τίτλο και ειδικά από τη στιγμή που “έπεσε” και το τελευταίο συμβολικό τείχος αξιοπιστίας και καθαρότητας της δικής του κυριαρχίας τη δεκαετία του 90’ (μεταξύ τους νίκες σε Ευρωπαϊκό Φάϊναλ Φορ) στο Βερολίνο, οι σχέσεις άρχισαν να γίνονται ακόμα πιο πολύ δύσκολες. Τα πρωτοσέλιδα με τη πρώτη ευκαιρία αντάλλασσαν αιχμηρά σχόλια και ορισμένοι ξένοι παίκτες του Ολυμπιακού με το που έφευγαν από την Ελλάδα άφηναν να εννοηθεί ότι κάτι περίεργο συμβαίνει στο χώρο της Καλαθοσφαίρης. Τελευταίος στη λίστα ο Λίνας Κλέϊζα.

Η κατάκτηση του περσινού Κυπέλλου από τον Ολυμπιακό, του πρώτου τίτλου μετά από δέκα χρόνια αποτέλεσε το ιδανικό χειροπιαστό επιχείρημα για αμφισβήτηση της πράσινης κυριαρχίας. Αποτέλεσμα: ακόμα περισσότερες φωνές.

Και κάπου εκεί, μερικούς μήνες μετά διακόπτεται το πρωτάθλημα και ο Παναθηναϊκός γίνεται πρωταθλητής στα χαρτιά. Ακολουθεί ο αγώνας πυγμαχίας στο Ο.Α.Κ.Α. μεταξύ Ελλήνων και Σέρβων. Δύο γεγονότα τελείως διαφορετικά μεταξύ τους τα οποία όμως καλύφθηκαν από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Το “δικό μας παιδί, o Τεόντοσιτς που χτύπησε τον προκλητικό πράσινο Φώτση” ή “τα παληκάρια του Ολυμπιακού που αποχώρησαν από ένα παιχνίδι που ήταν χαμένο ήδη από το πρώτο τελικό έλεω διαιτησίας” ή “ο Κέσελι έκανε κοκοκο όταν ο δικός μας άνθρωπος Τσαρτσαρής αποφάσισε να αντιδράσει και να τον πάρει στο κυνήγι”.

Το εγώ πάνω από το εμείς. Η ομάδα να πηγαίνει καλά και ποιος νοιάζεται για όλα τα άλλα (ακόμα και για την Εθνική). Το οπαδιλίκι νομιμοποιεί τέτοιες αντιεπαγγελματικές καταστάσεις κάνοντας αυτούς τους ανθρώπους ήρωες στα μάτια των διψασμένων για έξοδο από τη καθημερινότητα οπαδών. Όπως τότε με τον Κυριάκο και τον Άντζα ή τον Ντιόγο και τον Γκαρσία.

Στη συνέχεια λίγο πριν τη λήξη του Μουντομπάσκετ, τα πρωτοσέλιδα συνέχιζαν να αποθεώνουν αναλόγως τη παράταξη που υποστήριζαν φτάνοντας στο σημείο να απαξιώνεται η Εθνική (ουσιαστικά ο κορμός του Παναθηναϊκού) και να γράφονται διθυραμβικά σχόλια για τη Σερβία (σημαντικά στελέχη της οποίας παίζουν στον Ολυμπιακό). Κι όλα αυτά ενώ ήδη έχει ανακοινωθεί η τιμωρία της έδρας και το βαρύ χρηματικό πρόστιμο για τους κόκκινους. Αποκορύφωμα όλων η μη προσέλευση εκπροσώπου του Ολυμπιακού στη κλήρωση του Κυπέλλου.

Άσχημα τα πράγματα θα πει κάποιος. Το καλό είναι ότι οι περισσότεροι παίκτες και των δύο ομάδων (από την εποχή του Γκέρσον κιόλας) αλληλοπροστατεύονται την ώρα της οπαδικής κρίσης βοηθώντας ο ένας τον άλλο να αποφύγουν τα κέρματα και τα μπουκάλια. Ειδικά οι Έλληνες παίκτες φαίνεται να μην έχουν επηρεαστεί σχεδόν καθόλου από αυτό το κλίμα. Ακόμα και ο Μπουρούσης που για τους πράσινους οπαδούς έχει χάσει το μέτρημα από το Βερολίνο, με τη περίφημη φωτογραφία του να φυγουράρει με τη πρώτη ευκαιρία στις αντίπαλες εφημερίδες.

Το τί θα γίνει τελικά...μόνο ο χρόνος θα δείξει. Το σίγουρο πάντως είναι ότι μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν οι διοικήσεις των δύο ομάδων. Το παρελθόν έχει δείξει ότι αν θέλουν, μπορούν να βοηθήσουν και να αποτρέψουν επεισόδια ή έστω μια άσχημη συμπεριφορά. Εδώ ο Ζαγοράκης κατάφερε σε ευρωπαϊκό παιχνίδι του ΠΑΟΚ να μην ανάψει ούτε ένα καπνογόνο. Το ερώτημα είναι αν πραγματικά το θέλουν.

Μάριος Βελέντζας