Πριν το τέλος μιας κωμικής σχέσης...

Στη συνείδηση αρκετών ομάδων του κοινωνικού συνόλoυ η κωμωδία έχει συνδεθεί άμεσα με το γέλιο και την ευχάριστη διάθεση. Μέσα από τη παρουσί...

Στη συνείδηση αρκετών ομάδων του κοινωνικού συνόλoυ η κωμωδία έχει συνδεθεί άμεσα με το γέλιο και την ευχάριστη διάθεση. Μέσα από τη παρουσίαση φανταστικών γεγονότων ο θεατής έχει τη δυνατότητα να γίνει μάρτυρας των περιπετειών ενός ήρωα ο οποίος αντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα, που για να τα λύσει οδηγείται σε διάφορες συγκρούσεις με σημαίνοντα πρόσωπα των κοινωνικών θεσμών της εκάστοτε κοινωνίας με την οποία έρχεται σε επαφή.  
Σε αυτή τη περιπέτεια υπάρχουν δύο βασικά χαρακτηριστικά: η αποτύπωση των αρνητικών στοιχείων κάθε κοινωνίας και ο τελικός θρίαμβος του ήρωα. Το συγκεκριμένο καλλιτεχνικό είδος υπάρχει για να τονίζει τα “κακώς κείμενα” της κάθε κοινωνίας στηριζόμενο στην ασφάλεια της απόστασης που προκαλεί η εκ των προτέρων παραδοχή του φανταστικού στοιχείου των καταστάσεων που παρουσιάζονται. 

Αυτομάτως, ο θεατής δεν βιώνει το άγχος της τελικής έκβασης καθώς λέει στον εαυτό του πως αυτό που βλέπει δεν τον αφορά αφού συμβαίνει κάπου αλλού. Αυτή η ασφάλεια ενισχύεται  από τη τζαμαϊκανή φιλοσοφία του “everything is gonna be alright” μιας και είναι σίγουρο ότι ο ήρωας στο τέλος θα δικαιωθεί.
 
Αυτά τα στοιχεία χαρακτηρίζουν αρκετά συχνά και μια προβληματική σχέση η οποία βρίσκεται πριν το τέλος όπου η "σιωπή μοιάζει σαν αγάπη μεγάλη". Εκ του αποτελέσματος όμως τα πράγματα εκτυλίσσονται διαφορετικά με τις δύο αντικρουόμενες πλευρές να εμφανίζονται σίγουρες πως το φταίξιμο είναι στον άλλον. 

Οι αλληλοκατηγορίες περνούν στην ημερήσια διάταξη, γίνονται αυτοσκοπός και κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να βάλει νερό στο κρασί του προκειμένου να βρεθεί μια λύση. 

Μόνο που στη κωμωδία δεν υπάρχει ο απομηχανής θεός για να επιβεβαιώσει τα λόγια του Bob Marley. Και το πρόβλημα με την ελληνική καλαθοσφαίριση, είτε για τους παίκτες (ΠΣΑΚ, απεργών και απεργοσπαστών) είτε για τους αρμόδιους αθλητικούς φορείς (ΕΣΑΚΕ, ΕΟΚ, ΚΑΕ) είναι ότι οι κωμικές καταστάσεις που έλαβαν χώρα χθες, τις αφορούν άμεσα. 


Ουσιαστικά και οι δύο πλευρές έχουν δίκιο. Εξάλλου στη κρίση μιας σχέσης η ευθύνη μοιράζεται εξίσου και στους δύο συμμετέχοντες. Ο Παπαλουκάς μετά το τέλος του αγώνα με τον Άρη μιλώντας εκ μέρους των παικτών τόνισε ότι “προσυπογράφουμε τα αιτήματα του ΠΣΑΚ, αλλά οι Έλληνες παίκτες επιλέξαμε να αγωνιστούμε γιατί, αν έχανε σήμερα ο Ολυμπιακός, πιθανότατα να έχανε και την πρώτη θέση”. 

Και πραγματικά, ποιος θα μπορούσε άραγε να του προσάψει κάτι αρνητικό σε αυτό. Όπως και πάλι ποιος θα μπορούσε να κατηγορήσει τους παίκτες του Άρη που σε ανακοίνωση τους είπαν ότι “είμαστε βέβαιοι ότι οι φίλαθλοι του Άρη θα κατανοήσουν τη στάση μας”. Ακομά και για τον Λάζαρο Παπαδόπουλο ο οποίος επέλεξε το δρόμο της αδιαλλαξίας, χωρίς όπως φαίνεται να έχει υπολογίσει σωστά το βαθμό συσπείρωσης του συνόλου το οποίο εκπροσωπεί.

Μετά την αναβολή του πρωταθλήματος, το προηγούμενο ΣαββατοΚύριακο έλαβαν χώρα διαβουλεύσεις μεταξύ των παικτών και της ηγεσίας του ΠΣΑΚ σχετικά με τη συνέχεια των κινητοποιήσεων. Είναι πολύ πιθανό να ακούστηκαν και επιχειρήματα σχετικά με τις επιπτώσεις στη βαθμολογία και στις σχέσεις των παικτών με τις διοικήσεις των ομάδων τους. 

Η ηγεσία όμως φάνηκε να μην ακούει ή τουλάχιστον να πίστεψε ότι στο τέλος οι παίκτες θα συμμορφωθούν και θα ακολουθήσουν. Ακόμα όμως και αν δεν το πίστεψε, επέλεξε να κινηθεί στο δρόμο του “όσοι πιστοί προσέλθετε”. Πως όμως είναι δυνατόν αυτό να συνέβαινε τη στιγμή που ήδη υπήρχε πληροφόρηση μέσα στην εβδομάδα ότι η ΕΟΚ έχει ενημερώσει τους διαιτήτες να προχωρήσουν ακόμα και σε μηδενισμούς, αν χρειαστεί, των ομάδων που θα επιλέξουν να μη κατεβάσουν πλήρες ρόστερ. 

Ο Βασίλης Φραγκιάς είπε στη συνέντευξη τύπου μετά το τέλος του αγώνα με τον Ηλυσιακό ότι “κακώς γιούχαρε η κερκίδα τον Χατζή, διότι έπρεπε να παίξει για να μη μηδενιστούμε”. Επιπλέον υπήρχαν φωνές που έκαναν λόγο για έμμεσες πιέσεις προς τους παίκτες από τις διοικήσεις των ΚΑΕ σε ενδεχόμενη συμπόρευσή τους με το ρεύμα της απεργίας. 

Ο Δημήτρης Παπανικολάου στη συνέντευξη τύπου των προπονητών και των αρχηγών των 14 ομάδων της Α1 είχε σωστά αναρωτηθεί σχετικά τις αντιδράσεις των αθλητικών θεσμών όπως η ΚΑΕ, ΕΣΑΚΕ, ΕΟΚ (πρόεδρος της είναι ο Γιώργος Βασιλακόπουλος) απέναντι σε αυτή την απεργία τη στιγμή που θα θίγονταν βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα οικονομικά τους συμφέροντα.

Και ίσως εδώ βρίσκεται η λανθασμένη προσέγγιση του ΠΣΑΚ. Ο τελευταίος αποτελεί ένα συνδικαλιστικό όργανο έκφρασης ορισμένων αιτημάτων. 

Η λέξη συνδικαλισμός από μόνη της παραπέμπει σε έννοιες όπως σύγκρουση και πάλη μιας και απέναντι υπάρχει η φωτιά που επιχειρεί να κάψει τα εν δυνάμει ή εν θέσει εργασιακά δικαιώματα. Η καταπολέμηση όμως της φωτιάς με τη φωτιά δεν είναι πάντοτε η διέξοδος στο πρόβλημα. Καμιά φορά χρειάζεται υπομονή και ηρεμία. 

Η υπομονή του Ιώβ όμως υπάρχει μόνο στη Παλαιά Διαθήκη και ήδη τα δύο και πλέον χρόνια που περιμένουν οι παίκτες για να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους είναι πολλά. 

Επομένως οι αντιδράσεις τους δικαιολογημένες. Και μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια ακούστηκαν πολλά λογιά, αλλά ελάχιστες πράξεις. Ωστόσο, ακόμα και σε τέτοιες καταστάσεις, πριν τη ρήξη χρειάζεται να έχει διαπιστωθεί ο βαθμός της ενότητας. Χωρίς ενότητα η απεργία χάνει το νόημά της αφού παύει πλέον να κινείται εκτός των ορίων της κοινωνίας που επιθυμεί να πιέσει, εντάσσεται μέσα σε αυτή και χάνει το δίκιο της μέσα στο λαβύρινθο του επικοινωνιακού παιχνιδιού.

Ο ΠΣΑΚ επέλεξε την οδό της μετωπικής σύγκρουσης χωρίς να έχει εξασφαλίσει ένα ενιαίο μέτωπο ή τουλάχιστον τη συνεννόηση των περισσότερων μελών του σχετικά με τη στάση τους απέναντι στις αναμενώμενες πιέσεις. Και το πρόβλημα είναι, ότι μετά τα χθεσινά γεγονότα, ο μηχανισμός αποδυναμώνεται θέτοντας το ερώτημα, του κατά πόσο μπορεί να διεκδικήσει πλέον πράγματα και καταστάσεις για λογαριασμό των παικτών.


Χθες το Σάββατο, το ελληνικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ξεκίνησε. Η πρεμιέρα έγινε. Μια πρεμιέρα για γέλια και για κλάματα...μιας και η κωμωδία δεν παύει να θίγει τα κακώς κείμενα προκαλώντας τη θλίψη και τον προβληματισμό σε όσους από τους θεατές συνειδητοποιούν ότι αυτό που βλέπουν τους αφορά άμεσα. 

Οι ομάδες έκατσαν στους πάγκους τους, οι πεντάδες μαζεύτηκαν γύρω από τη σέντρα μόνο που από ότι φαίνεται, με βάση τα γεγονότα που έλαβαν χώρα πριν και μετά τη διάρκεια αυτών των παιχνιδιών, "κάθε κατεργάρης έκατσε στο πάγκο του". Ο Πάοκ και η Καβάλα αγωνίστηκαν μόνο με τους ξένους τους και ο Άρης συμπεριέλαβε έξι Εφήβους και τον Χρυσικόπουλο (ο οποίος δεν θεωρείται ακόμα επαγγελματίας) μαζί με τους αλλοδαπούς καλαθοσφαιριστές του. Με τον Ηλυσιακό αγωνίστηκαν μόνο οι Χατζής, Κανονίδης, Κουκουλάς και Κασελάκης ως απόρροια της απειλής μηδενισμού. Στη απέναντι πλευρά ο Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός αγωνίστηκαν πλήρεις.

Και σε μια κωμωδία,βεβαίως, δεν γίνεται να λείπει και το άσεμνο στοιχείο. Εξάλλου το τελευταίο κυριαρχεί στη σκηνή...ή μάλλον στον αγωνιστικό χώρο. Οι αστυνομικές δυνάμεις των ΜΑΤ έκαναν την εμφάνιση τους μέσα στον αγωνιστικό χώρο για να ωθήσουν τους απεργούς με τα πολιτικά να βγουν εκτός γηπέδου...και τον Μπάξτερ να αναρωτιέται “σε ποιο κράτος γίνονται αυτά και για ποιο λόγο το ζήτημα δεν λυνόταν ποιο νωρίς”.

Υπήρχε επιδίωξη να λυθεί και από τις δύο πλευρές. Όμως κανείς δεν φαίνεται να άκουγε τί είχε να του πει η άλλη πλευρά. Ούτε παλαιότερα, ούτε και χθες που μετά το τέλος των χθεσινών αγώνων υπήρχε μια διαφωνία σχετικά με το ποιος τελικά ήταν ο χούλιγκαν που αναστάτωσε την ομαλή διεξαγωγή του αγωνιστικού προγράμματος. 

Ακόμα και τώρα που τα πράγματα έχουν φτάσει σε κρίσιμο σημείο, το ενδιαφέρον εστιάζεται όχι στην επίλυση του προβλήματος αλλά στον καταλογισμό των ευθυνών...Λογικό. Σχέση είναι αυτή. Σχέση σε κρίση...



Μάριος Βελέντζας