Η κορυφή του παγόβουνου...

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις των παικτών είναι πέρα για πέρα δίκαιες. Δεν ζητούν τον ουρανό με τα άστρα αλλά συγκεκριμένα εργασιακά αιτήματα...

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις των παικτών είναι πέρα για πέρα δίκαιες. Δεν ζητούν τον ουρανό με τα άστρα αλλά συγκεκριμένα εργασιακά αιτήματα τα οποία είναι αυτονόητα σε άλλους εργασιακούς κλάδους...εχμ;...αυτονόητα; Στη ΔΝΤ εποχή πολλά αλλάζουν...επομένως ο αναγνώστης ας κρατήσει μικρό καλάθι.

Αλλά αυτό είναι “αλλουνου παπά Ευαγγέλιο” όπως λέει και η γιαγιά στο χωριό. Στο προκείμενο λοιπόν, είναι αδιανόητο να μην υπάρχει ασφάλιση στο χώρο του επαγγελματικού αθλητισμού. Και πριν αρχισούν οι φωνές της απέναντι πλευράς αρκεί να σημειωθεί ότι οι διεκδικήσεις δεν αφορούν στους αθλητές που δραστηριοποιούνται στο προσκήνιο είτε ως μέλη του διοικητικού συμβουλίου του ΠΣΑΚ είτε ως αθλητές της Α1. Αυτή σε μεγάλο βαθμό έχουν λύσει το πρόβλημα της επιβίωσης (για το ζήτημα της διαβίωσης θα γίνει λόγος στη συνέχεια). Και αυτό είναι και προς τιμή τους. Αποτελούν τη λαμπρή και τακτοποιημένη βιτρίνα που ενδιαφέρεται για το γεμάτο σκόνη και ακαταστασία εσωτερικό του καταστήματος. 

   

Δεν είναι ηθικά σωστό να υπάρχουν εργασιακοί χώροι όπου οι εργαζόμενοι αφιερώνουν καθημερινά χρόνο και σπαταλούν συνεχώς ενέργεια προκειμένου να παράγουν αποτελέσματα με βάση τα οποία θα κριθεί η περαιτέρω εξέλιξή τους και να φτάνουν στην ηλικία των 35 (εφόσον δεν προκύψει κάποιος τραυματισμός) χωρίς να έχουν ένα ένσημο. Είναι σαν να χτίζουν στην άμμο και όλη αυτή την προσπάθεια να τη παίρνει το πρώτο κύμα. Μια προσπάθεια επίπονη και με αρκετή δόση ρίσκου. 

Ένας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος φτάνει να αγωνίζεται στην Α2 δεν κάνει προπόνηση με καφέ και πατατάκια. Για να φτάσει εκεί, έχει κάνει μια προσπάθεια η οποία ενδεχομένως να μην ανταμειφθεί ποτέ πραγματικά (με ένα καλό συμβόλαιο δηλαδή). Και πάντα έχει να αντιμετωπίζει το μαύρο σύννεφο της αβεβαιότητας που παράγεται από ένα ενδεχόμενο τραυματισμό. Επιπλέον, οι θέσεις των ομάδων στην Α1 είναι πάνω κάτω συγκεκριμένες. Και το άθλημα δεν είναι ατομικό για να εξασφαλίζει μια θέση στις ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας (ακόμα και εκεί οι θέσεις είναι μετρημένες και πλέον πολύ περιορισμένες). Επομένως τα πράγματα μόνο εύκολα δεν είναι για έναν επαγγελματία αθλητή. Και επαγγελματίες αθλητές δεν είναι μόνο οι παίκτες της Α1.

Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι το τί οδηγεί τελικά τους τελευταίους σε αυτή τη στάση. Ο παράγοντας άνθρωπος; Πολύ πιθανό. Ίσως όμως αυτή η απεργία να αποτελεί τη κορυφή του παγόβουνου. Ενός παγόβουνου που εδώ και καιρό έχει εξαφανίσει τη ζεστασιά και την ασφάλεια του εργασιακού περιβάλλοντος με το οποίο έρχονται σε επαφή οι παίκτες της Α1 (ελλήνες και ξένοι) όταν αποφασίζουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε ορισμένες ομάδες. 

Δημιουργία νέων ΚΑΕ με μηδενικά χρέη, νέο Φ.Π.Α. και πολυμετοχική διοίκηση χωρίς χρέη (για τα πρόσφατα χρέη...“περασμένα ξινά σταφύλια” που λέει και η γιαγιά). ΚΑΕ που κάνουν μεταγραφές χωρίς εξασφαλισμένα έσοδα υποσχόμενες “λαγούς με πετραχείλια”. KAE που μόλις το καρπούζι – προϊόν αποδειχτεί “μάπα” το πετάνε με άνεση (ευτυχώς υπάρχουν ακόμα Κολοσσοί). Και οι παίκτες να βρίσκονται στη μέση του πουθενά να κυνηγούν οικονομικές Χίμαιρες προκειμένου αυτή τη φορά να εξασφαλίσουν τη διαβίωσή τους.

Μάριος Βελέντζας