Μια παιδική ανάμνηση της αλάνας...

Ο Παναθηναϊκός έχασε στη Λουμπλιάνα. Παράλληλα, φανέρωσε και ορισμένες αδυναμίες του παιχνιδιού του που ξεκινούν από τη κομβική σημασία τη...

Ο Παναθηναϊκός έχασε στη Λουμπλιάνα. Παράλληλα, φανέρωσε και ορισμένες αδυναμίες του παιχνιδιού του που ξεκινούν από τη κομβική σημασία της παρουσίας του Μάριτς στα επιθετικά πλάνα της ομάδας (απόρροια της διετούς τροποποίησης του πράσινου παιχνιδιού επί εποχής Πέκοβιτς) και φτάνουν μέχρι τη μοναχική πλέον πορεία του Δημήτρη Διαμαντίδη στο οργανωτικό κομμάτι που μετά τη κάθοδο του Σπανούλη στα παράλια της Αττικής, έχει μετατραπεί σε Λούκυ Λουκ της Άγριας Δύσης.

Άγρια Δύση...πιθανόν αν λάβει υπόψη κάποιος τα προβλήματα της ελληνικής καλαθοσφαίρισης όπου π.χ. κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος αν πριν τον αγώνα δεν θα μπουν τα ΜΑΤ μέσα για να απομακρύνουν τους ταραξίες. Όχι των κερκίδων αλλά του αγωνιστικού χώρου. Οι πρώτοι υπάρχουν και πρέπει να υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τον αρχικό χαρακτηρισμό. Όπως έλεγε και ο Καβάφης...τί θα γινόμασταν χωρίς βαρβάρους.

Ίσως από αυτό το κλίμα να επηρεάστηκε και ο Μπατίστ προσπαθώντας να αναπαραστήσει μια από τις επίμαχες σκηνές του American History X. Και μιας και ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος έχει περάσει σε άλλους κόσμους εδώ και πολλά χρόνια, ποιος να τον σταματούσε λεγοντάς του: "Επ! Τί το κάναμε εδώ μέσα; American Bar?". Στο America όμως αυτά τιμωρούνται. Τί γίνεται όμως με την Ελλάδα και την Ευρώπη;

Την ώρα του παιχνιδιού οι διαιτητές σκέφτηκαν να στηριχτούν στο νέο κανονισμό του no foul. Ο νομοθέτης όμως φαίνεται ότι δεν είχε σκεφτεί πως ο κάθε παίκτης δεν παύει να είναι ένα μεγάλο παιδί το οποίο φοράει παντελονάκι (παρόλο που μεγάλωσε), γι αυτό και χρειάζεται συνεχή καθοδήγηση αφού κάθε φορά που αγωνίζεται σε ένα παιχνίδι, βρίσκεται αντιμέτωπο με τις αναμνήσεις του παρελθόντος και κυρίως με τη ψυχολογία εκείνης της ανέμελης εποχής όπου ζωνάρι δεν υπήρχε και έτσι το παντελονάκι ήταν συνεχώς χαλαρό ήδη πριν από την έναρξη του παιχνιδιού.

Στη συγκεκριμένη φάση, ο Μπατίστ λειτουργεί με το ένστικτο. Δεν είναι τυχαίο ότι όπως και στο ποδόσφαιρο έτσι και στη καλαθοσφαίριση ισχύει αυτό που λένε ότι υπάρχει ένα είδος επιστροφής στη παιδικότητα.

Η λογική σταματάει και αυτό που κυριαρχεί στη ψυχοσύνθεση είναι η δίψα για εκδίκηση και ανταπάντηση. Με απλά λόγια: με πείραξε και θα τον πειράξω και εγώ. Το μοναδικό ενδιαφέρον εστιάζεται στην ικανοποίηση του πληγωμένου εγωϊσμού κάνοντας αυτοσκοπό τη πρόκληση πόνου στον αντίπαλο.

Ωστόσο, αυτό που διαφοροποιεί το κάθε παιδί - αθλητή, έγκειται στους συσχετισμούς αιτίου και αιτιατού που λαμβάνουν χώρα από τη στιγμή που θα επιστρέψει η λογική. Από εκείνη τη στιγμή εμφανίζονται δύο περιπτώσεις αθλητών - παιδιών η στάση των οποίων, ναι μεν, επηρεάζεται από το ίδιο ανθρωποκεντρικό σύστημα αξιών καταλήγει όμως σε εντελώς διαφορετική συμπεριφορά. Τόσο αυτός που θα χτυπήσει και θα το μετανιώσει την ίδια στιγμή όσο και αυτός που θα χτυπήσει και θα γίνει λαϊκός ήρωας την επόμενη ημέρα, έχουν στο μυαλό τους ότι αυτό που μετράει πάντα είναι ο άνθρωπος.

Πρώτα ο άνθρωπος λοιπόν. Ωστόσο, στη πρώτη περίπτωση ο άνθρωπος γίνεται αντιληπτός με την ευρύτερη έννοια του συνόλου και όχι με τη στενή - ατομική - εγωϊστική έννοια του δεύτερου. Έτσι ο πρώτος βάζει αυτομάτως το "εμείς" πάνω από το "εγώ" γι αυτό και αναζητά την εξιλέωση μέσα από τη διαδικασία της συγχώρεσης που εκφράζεται με μια απλή λέξη: συγνώμη.

To χτύπημα του Μπατίστ στον Όζμπολτ δεν δικαιολογείται σε καμία περίπτωση. Και φυσικά δεν τίθεται θέμα υπεράσπισης του "δικού μας παιδιού" που απλώς παραπάτησε πάνω στο κεφάλι του πεσμένου αντιπάλου. Είναι πολύ πιθανό να συνέβη κάτι νωρίτερα που να πυροδότησε αυτή την έκρηξη του αμερικανού παίκτη, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είχε το δικαίωμα να ταπεινώσει με τέτοιο τρόπο πρώτα από όλα τον ευατό του.

Εντυπωσιακή (και αναμενόμενη για όσους τον έχουν γνωρίσει από κοντά ή έχουν παρατηρήσει τη κοσμοαντίληψή του όλα αυτά τα χρόνια πορείας του στο χώρο της καλαθοσφαίρισης) η κίνηση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς να ωθήσει τον ήδη μετανιωμένο Μπατίστ να ζητήσει συγνώμη από τον παίκτη της σλοβένικης ομάδας.

Και ο αμερικανός, περπατώντας λίγο αμήχανα και γεμάτος ενοχές κοιτώντας με το βλέμμα δεξιά αριστερά, έπραξε το σωστό αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τα λόγια της γιαγιάς που λέει στο εγγόνι της πως "είναι προτιμότερο να γίνει το λάθος και μετά να αναλάβει αυτός που το έπραξε τις ευθύνες του, παρά να κρυφτεί κάτω από το φουστάνι της μαμάς". Και πώς θα μπορούσε εξάλλου να μην το κάνει από τη στιγμή που ο προπονητής του Παναθηναϊκού ως ένας άλλος Διονύσης Παπαγιαννόπουλος του έδειξε ότι η καλαθοσφαίριση δεν είναι η "βίλα των οργίων".

Και εδώ αποδεικνύεται περίτρανα για άλλη μια φορά για ποιο λόγο ακριβώς ο προπονητής του Παναθηναϊκού θεωρείται ένας από τους κορυφαίους προπονητές που έχουν περάσει από τον ευρωπαϊκό χώρο. Θα μπορούσε άνετα να τον κρατούσε μέσα στο παιχνίδι μιας και αποτελούσε μέχρι τότε τον κορυφαίο παίκτη με τη βοήθεια του οποίου ο Παναθηναϊκός κατάφερε να ξαναμπεί στο παιχνίδι. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Η έδρα είναι δύσκολη και οι βαθμοί πολύτιμοι. Όχι όμως για τον Ομπράντοβιτς.

Το ατομικό και συλλογικό συμφέρον της ομάδας του (δηλαδή το ατομικό) μπαίνει κάτω από το συλλογικό - πανανθρώπινο της Καλαθοσφαίρισης. Γιατί πάνω από όλα το συγκεκριμένο άθλημα προάγει τον αθλητισμό και διαμορφώνει χαρακτήρες όπου ο σεβασμός στον συνάνθρωπο και συναθλητή είναι απόδειξη πολιτισμένης συμπεριφοράς. Και αυτό ίσως είναι καλό να το σκεφτούν οι οπαδοί της ομάδας του όταν θα έρθει η στιγμή που θα βρεθούν στο δίλημμα για το αν θα πετάξουν ένα κέρμα στον μισητό αντίπαλο μιας και η υπόσχεση του πως "την επόμενη φορά θα πάρω την ομάδα και θα φύγω" ισχύει ακόμα.

Το αν ο προπονητής του Παναθηναϊκού το έκανε για το θεαθήναι δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει, είναι το αποτέλεσμα. Και μέχρι στιγμής έχει δείξει ότι είναι ένας άνθρωπος που τραβάει το δρόμο μονάχος του ακολουθώντας τις ιδιαίτερες παραξενιές του. Όπως όταν πήγε και αγκάλιασε τον Γκέρσον για να τον προστατέψει από τα μπουκάλια και τα κέρματα των οπαδών της ομάδας του. Όπως όταν δεν φοβήθηκε να γίνει προπονητής μέσα σε μια νύχτα στην Εθνική Γιουγκοσλαβίας. Όπως όταν έβαλε ως όρο ανανέωσης στο συμβόλαιο του με τη Ρεάλ τη κατάκτηση της Ευρωλίγκα. Όπως όταν θεώρησε ότι ο Μίντλετον και ο Παπαδόπουλος είναι αρκετοί και ακόμη και τώρα ο Μεσίνα προσπαθεί να καταλάβει τί ακριβώς πήγε στραβά.


Κανονικά ο Μπατίστ πρέπει να τιμωρηθεί από τη διοίκηση. Ακόμα όμως και αν δεν γίνει αυτό, είναι πολύ πιθανό ο παίκτης να τιμωρηθεί από τον ίδιο τον Ομπράντοβιτς όπως και έγινε στο παιχνίδι με τη Λουμπλιάνα όπου θα μπορούσε να τον κρατήσει. Αν δεν τιμωρηθεί επαρκώς τότε είναι πολύ πιθανό να αρχίσουν τα φαντάσματα του Κρσιτς, Κέσελι, Φώτση, Σχορτσιανίτη να σουλατσάρουν ακόμα περισσότερο μέσα στα γήπεδα της καλαθοσφαίρισης. Και μια τιμωρία μεγάλης χρονικής διάρκειας δεν είναι προσπάθεια εκδίκησης ή περιορισμού της δυναμικής μιας εκ των υποψήφιων για το στέμμα της Ευρώπης.



Μάριος Βελέντζας