I walk alone but we are together

04:00 το πρωϊ, ξημερώματα Κυριακής, Εμμανουήλ Μπενάκη στο ύψος της πλατείας Εξαρχείων. Μετά το τέλος μιας σχετικά κουραστικής βάρδιας το μυα...

04:00 το πρωϊ, ξημερώματα Κυριακής, Εμμανουήλ Μπενάκη στο ύψος της πλατείας

Εξαρχείων. Μετά το τέλος μιας σχετικά κουραστικής βάρδιας το μυαλό αρχίζει να έχει τις πρώτες του αμφιβολίες σχετικά με τη συμμετοχή. Ποιος τρέχει τώρα στο Μαραθώνιο;

Τα 42 χιλιόμετρα και 129 (νομίζω μέτρα) αρχίζουν να φαντάζουν βουνό. Και, πράγματι αν σκεφτεί κανείς ότι από τον Βουτσά και μετά αρχίζουν οι πρώτες ανηφόρες με αποκορύφωμα: της “Παλλήνης Ανάβασης”. Όμως πλέον δεν υπάρχει γυρισμός. Έχουν γίνει και οι ανακοινώσεις, οπότε γρήγορα ύπνος καθώς το πρωϊνό εγερτήριο πλησιάζει.

Ευτυχώς η αλλαγή της ώρας λειτουργεί ανακουφιστικά. Η τοποθέτηση των δεικτών έναν αριθμό πίσω δίνουν τη ψευδαίσθηση του πρόσθετου ύπνου, αυξάνοντας τις δυνάμεις του οργανισμού.

Τα μάτια κλείνουν και σχεδόν αμέσως ανοίγουν, μέσα στους ήχους του ξυπνητηριού.

05:45. Πονοκέφαλος, πόνοι στη μέση, παγωμένα πόδια. Η επιθυμία για “πέντε λεπτά

ακόμα μαμά” κυριαρχεί. Η τελευταία όμως δεν βρίσκεται στο σπίτι, τα τελευταία

λεοφωρεία φεύγουν στις 06:30 μπροστά από τη Βουλή, επομένως το “when the thinks

get tough, it’s time for the tough guys” αποτελεί μονόδρομος. Γρήγορο ξύπνημα και οι πρώτες διατάσεις για να ξυπνήσει το σώμα μέσα σε κρύο τσουχτερό. Μετά από λίγο το ελαφρώς κουρασμένο πρόσωπο με τα μισόκλειστα μάτια δίνει τη θέση του σε ένα ήρεμο με ανοιχτά μάτια πρόσωπο και ένα μικρό χαμόγελο αρχίζει να σχηματίζεται, το οποίο γίνεται πιο έντονο όταν αρχίζει η πορεία προς τη πλατεία Συντάγματος.

Ευτυχώς τα σακίδια με τα απαραίτητα ήταν έτοιμα από τη προηγούμενη ημέρα και το μόνο που εκκρεμούσε μετά τις διατάσεις ήταν το ντύσιμο.

Γωνία Εμμανουήλ Μπενάκη και Πανεπιστημίου. Μια ευθεία μένει. Το μυαλό πλέον δεν έχει αμφιβολίες και τα ερωτήματα δίνουν τη θέση τους στην ανυπομονησία. Το σώμα ακολουθεί. Χαλαρό τρέξιμο και συζήτηση με τον αδερφό για τον Μαραθώνιο και το πόσο ωραίο είναι τελικά που εκπληρώνεται μια επιθυμία τουλάχιστον πέντε χρόνων.

Οι συνθήκες όμως δεν ευνοούσαν τα προηγούμενα χρόνια τη πολυπόθητη συμμετοχή. Αυτό όμως είναι αλλού “παπά ευαγγέλιο” και μιας και σε αυτή τη προσπάθεια θα χρειαζόταν σίγουρα και η βοήθεια του Θεού, η συζήτηση στράφηκε σύντομα προς τη τακτική που θα ακολουθηθεί στη μεγάλη πορεία.

Πάνω μέρος Πλατεία Συντάγματος. Πλήρης αντίθεση. Από την έρημη Πανεπιστημίου με μοναδικό σημάδι ζωής το ανοικτό περίπτερο (από όπου και αγοράστηκε το απαραίτητο σοκολατούχο γάλα) στο γεμάτο κόσμο πεζοδρόμιο μπροστά από το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Τα λεωφορεία είναι παρεταγμένα στη σειρά και η γραμμή που σχηματίζεται χάνεται πίσω από το Ζάππειο στο σημείο όπου στρίβουν οι γραμμές του Τραμ.

Μπροστά από το καθένα υπάρχει μια γραμμή από κόσμο. Ομιλίες, γέλια,

χαμόγελα. Το κλίμα είναι πολύ ευχάριστο και τα πρόσωπα είναι γεμάτα έξαψη.

Κοιτώντας αυτή την εικόνα αρχίζει να διαλύεται η εικόνα, μέρος της παιδικής οπτικής παρακαταθήκης, του Μαραθωνίου ως ενός μοναχικού αγωνίσματος. Ναι, είναι ο αγώνας του ανθρώπου να δείξει ότι μπορεί να ξεπεράσει τα ανθρώπινα όρια.

Ναι είναι ένα άθλημα που στηρίζεται στη διαφημιστική λογική γνωστής εταιρείας αθλητικών ειδών “impossible is nothing”. Όμως σε αυτή τη πορεία, δεν είσαι μόνος σου. Η πλειοψηφία του κόσμου που περιμένει είναι χωρισμένος σε ομάδες. Φίλοι, συγγενείς, σύλλογοι του εσωτερικού ή του εξωτερικού, στη πλειοψηφία τους ξένοι. Γερμανοί, Δανοί, Αυστραλοί, Νότιο Αφρικανοί, πάρα πολύ Αμερικάνοι, Ιάπωνες, Κινέζοι, Αυστριακοί και άλλοι πολλοί τους οποίους η ευκαιρία για έναν ωραίο μικρό ύπνακο μέσα στο αναπαυτικό κάθισμα του λεωφορείου δεν επέτρεψε τη περαιτέρω παρατήρηση τους.

07:10. Ο αδερφός λειτουργεί αυτή τη φορά ως ξυπνητήρι. Αποβίβαση. Το λεοφωρείο

έχει σταματήσει στο δρόμο κατά μήκος του οποίου θα περάσουν οι δρομείς μετά την

εκκίνηση. Το πρώτο πράγμα που παρατηρώ είναι η απίστευτη παρουσία κόσμου η οποία συνοδεύεται από τη βουή που προκαλούν οι ομιλίες και τα γέλια. Η έξαψη μεγαλώνει και η καρδιά χτυπάει ακόμα πιο δυνατά. Οι κινήσεις του κόσμου φανερώνουν έναν ενθουσιασμό με τη νωχελικότητα και τον προβληματισμό να έχουν μείνει προφανώς στο σπίτι.

Ο ηλιος έχει βγει κάνοντας το κρύο λίγο πιο γλυκό. Παρόλα αυτά, η πολύ

καλή οργάνωση του αρμόδιου αθλητικού φορέα έχει φροντίσει να έχει ένα σταθμό με

εθελοντές οι οποίοι δίνουν μεγάλα κομμάτια νάϊλον σε όσους το επιθυμούν προκειμένου να κρατηθούν ζεστοί. Ακολουθώ τον δρόμο με κατεύθυνση προς την αφετηρία στο σημείο όπου βρίσκεται το γήπεδο και το μνημείο για το Μαραθώνιο. Σε όλο το χρονικό διάστημα της πορείας προς την αφετηρία και αφού προηγουμένως έχω αλλάξει και έχω αφήσει τη τσάντα με τον ρουχισμό στο αντίστοιχο φορτηγό με βάση το κωδικό συμμετοχής, δεν σταματώ να βγάζω φωτογραφίες και να μιλάω με κόσμο από όλα τα μέρη του κόσμου και...της ιστορίας. Μεγάλη τιμή να συναντάς το σώμα των Σπαρτιατών (δεν πειράζει που ιστορικά οι Σπαρτιάτες είχαν αρνηθεί να βοηθήσουν στη πρώτη μεγάλη μάχη με τους Πέρσες) ή να μιλάς με αρχαίους Έλληνες που φορούσαν χιτώνα και στεφάνι ελιάς.

Το εντυπωσιακό με αυτές τις ιστορικές μορφές του παρελθόντος ήταν ότι στη πλειοψηφία τους δεν ήταν Έλληνες αλλά είχαν έρθει από το εξωτερικό ειδικά για

αυτό το σκοπό. Τελικά ο Μαραθώνιος χρειάζεται αρκετή τρέλα. 42 χιλιόμετρα δεν είναι και λίγα. Κάποιοι φαίνεται ότι έχουν περισσότερη.

Από όποιον και να ζητήσω να βγάλω φωτογραφία, δεν δέχομαι άρνηση. Κανείς δεν

είναι αρνητικός αλλά χαμογελά (μερικές φορές αμήχανα, ειδικά όταν πρόκειται για

Έλληνες που έχουν συνηθίσει σε διαφορετικές λεκτικές ομιλίες και συμπεριφορά κατά τη διάρκεια της καθημερινής τους πρωϊνής πορείας). Και όλοι, γνωστοί και άγνωστοι ανταλλάσσουν καλημέρες και κουβέντες παρότρυνσης και εξίψωσης του ηθικού.

Λες και γνωρίζονται μεταξύ τους ασχέτως αν έχουν συναντηθεί για πρώτη φορά. Όλοι είναι ένα που τρέχουν για ένα κοινό ατομικό σκοπό: να τερματίσουν. Ο τερματισμός είναι το γεγονός και είναι κοινή συνισταμένη για όλο αυτό το αρμονικό πλήθος χρωμάτων που αντίκρισα μπαίνοντας μέσα στο γήπεδο για τη προθέρμανση πριν την έναρξη του αγωνίσματος. Οι λόγοι, που ωθούν τον Σπαρτιάτη, ένα νέο παιδί, έναν άνθρωπο μέσης ηλικίας, έναν ηλικιωμένο, μια παρέα από τα νησιά Φερόε (τα οποία ανήκουν στη Φινλανδία – το καλό με το Μαραθώνιο έχει να κάνει με ότι μαθαίνεις και γεωγραφία-) αποτελούν τις αιτίες, η νοηματοδότησή των οποίων βασίζεται σε καθαρά ατομικούς παράγοντες.

08:55. Βρίσκομαι στο 6ο μπλοκ των συμμετεχόντων. Τα πάντα είναι σχεδόν έτοιμα.

Σε πέντε λεπτά θα ξεκινήσει το πρώτο γκρουπ με τους αθλητές (πρώην ολυμπιονίκες, παλιούς νικητές της κλασσικής διαδρομής, πανελλήνιους πρωταθλητές) που εκτός από τον τερματισμό και την κορδέλα, θα κυνηγήσουν και το χρονόμετρο. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά και η έξαψη που νιώθω την κάνει να φτερουγίζει δημιουργώντας μου παράλληλα μια γλυκιά προσμονή. Προσμονή γι αυτό που θα ξεκινήσει σε λίγο και το οποίο πλέον δεν μοιάζει καθόλου μακρινό και αποθαρρυντικό. Η σκέψη δεν εστιάζεται στην απόσταση αλλά στο γεγονός ότι μια επιθυμία γίνεται πραγματικότητα. Ναι, είμαι εδώ. Ναι θα τρέξεις στο μαραθώνιο.

Μπορεί να μη καταφέρεις να τερματίσεις...αλλά τουλάχιστον θα προσπαθήσεις με όλες μου τις δυνάμεις να τα καταφέρεις. Αποφάσισες να έρθεις και δεν γίνεται πλέον να κάνεις πίσω. Όχι γιατί δεν μπορείς αλλά γιατί πλέον θέλεις όσο τίποτε άλλο να τρέξεις έχοντας ξεχάσει το μεγάλο δρόμο που ανοίγεται μπροστά σου. Και εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιώ αυτό που συνήθιζε να μου λέει ο πατέρας μου, και φυσικά οι περισσότεροι έχουν έρθει σε επαφή με αυτό μέσω λογοτεχνικών κειμένων ακόμα και ταινιών. “Αυτό που μετράει είναι η πορεία”. Το ταξίδι. Ακόμα και αν ο στόχος δεν επιτευχθεί, μετράει η προσπάθεια. Είναι αυτό που λέει η γιαγιά στο χωριό ότι “όποιος γυρίζει, μυρίζει”. Αν δεν προσπαθήσεις δεν θα ανοίξει ο δρόμος.

Χαμένος σε αυτές τις σκέψεις, έχοντας πέσει σε ένα είδος ονειροπόλησης, ακούω

φωνές ενθουσιασμού γύρω μου. Έφτασε η στιγμή. Το 6ο γκρουπ ξεκίνησε...Το τί

τελικά έγινε σε όλη αυτή τη πορεία των 42 χιλιομέτρων δεν έχει και τόση σημασία να

ειπωθεί με λεπτομέρεια μιας και η εμπειρία είναι τόσο βιωματική που ίσως αξίζει ο

καθένας από εμάς να μπει έστω και μια φορά σε αυτή διαδικασία που παραπέμπει στη

περιπέτεια της ζωής. Εξάντληση, πόνοι στα πόδια, ζέστη αποτελούν μέρη αυτού του

παιχνιδιού που ωθούν τον άνθρωπο να εξερευνήσει τα όρια της αντοχής του δίνοντάς

του όμως παράλληλα τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσει και το πραγματικό νόημα της φράσης: “ο άνθρωπος αποτελεί κοινωνικό ον”. Το ζητούμενο στη ζωή είναι η αληθινή ανθρώπινη επαφή.

Στη διάρκεια της πορείας υπήρχαν στιγμές που η επαφή του δρομέα με τα υλικά αγαθά (μπανάνα, ισοτονικό, χυμός, νερό) μετατρεπόταν σε αυτοσκοπό και η συνέχιση της προσπάθειας συνδεόταν αποκλειστικά με την απόκτησή τους. Ωστόσο, όσο θελκτική και αν ήταν αυτή η “συνάντηση”, τα οφέλη της δεν συγκρίνονταν με τίποτα με τη σαγήνη της ανθρώπινης επαφής η οποία εκφραζόταν μέσα από μια απλή παρότρυνση, που πραγματικά σε έκανε να αισθάνεσαι σαν τον αρχαίο Ερμή ή τον Περσέα την ώρα που τον κυνήγανε οι Γοργόνες. Είναι λες και βγαίνουν φτερά στα πόδια. Καλά τα υλικά αγαθά, αλλά ίσως τελικά αυτό που χρειάζεται το κάθε άτομο είναι αυτό που αναφέρει ο Λάκης Παπαδόπουλος σε ένα τραγούδι του: “ένα γλυκό χάδι, μια γλυκιά κουβέντα”.

Ο κόσμος έχει ανάγκη από κατανόηση και αγάπη. Καλό το ισοτονικό αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί με μια παρότρυνση, μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα φιλί. Το χαμόγελο του απλού παιδιού που κρατάει σημαιάκι, του παππού με το εγγόνι του στην αγκαλιά, της οικογένειας με κλαδάκια ελιάς στα χέρια, μεταναστών που σου κάνουν το σήμα της νίκης, είναι αυτά που θα σε κάνουν να φωνάξεις, παρόλη τη κόπωση, γεμάτος αυτοπεποίθηση και σιγουριά στη στροφή των 30 χιλιομέτρων ότι τα “12 χιλιόμετρα (που μένουν) δεν είναι πολλά”, αφήνοντας το μπουκαλάκι με το νερό να γλιστρήσει απαλά από το χέρι.

I walk alone but we are together...

Μάριος Βελέντζας